เมื่อถึงวันที่รักจืดจาง

ปีที่แล้วผู้เขียนได้รับเชิญให้ไปงานแต่งงานของเพื่อนสาวคนหนึ่ง เธอกับแฟนรักกันมาเกือบสิบปีตั้งแต่สมัยยังเรียนมัธยมปลาย พอเรียนจบต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานเก็บเงินทำให้ห่างกันไประยะหนึ่ง จนกระทั่งถึงวันที่พวกเขาพร้อมที่จะประกาศให้ทุกคนในสังคมได้รับรู้ เพื่อน ๆ จึงเฮกันไปร่วมแสดงความยินดีด้วยกันยกใหญ่ ใครจะไปคิดว่าไม่ทันถึงปีพวกเขากลับมาเลิกกันเสียอย่างนั้น
เมื่อบรรดาศิราณีจำเป็นอย่างพวกเราไปถามไถ่เรื่องราวจากเพื่อนสาวคนดังกล่าว ก็ได้ความว่าแฟนของเธอไปแอบชอบพนักงานสาวในที่ทำงานเดียวกันตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้ว แต่ด้วยความรู้สึกผิดที่คิดนอกใจแฟนเลยพยายามหักห้ามใจตัวเอง แต่ก็เหมือนกับว่าใจมันเขวไปแล้ว ทำยังไงก็ไม่อาจรักแฟนได้เหมือนเดิม ที่ไม่ยกเลิกงานแต่งเพราะกลัวแฟนและครอบครัวของเธอจะอับอายขายหน้า คิดเอาเองว่าอยู่ด้วยกันไป เดี๋ยวความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีให้กันก็กลับมาเอง แต่นี่ก็นานเกือบปีแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะเป็นอย่างที่คิด แถมยังเผลอไปมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้นอีก สุดท้ายก็ได้แต่มาสารภาพกับภรรยาตามตรง เธอเลยตัดสินใจปลดปล่อยให้เขาเป็นอิสระ พวกเราได้ฟังแล้วก็ได้นั่งปลอบและให้กำลังใจเพื่อนในสิ่งที่เธอได้ตัดสินใจลงไป
ความรักนั้นเข้าใจยาก บทจะรักก็สุดแสนจะหวานชื่น บทจะจืดจางก็รวดเร็วเสียจนตั้งตัวไม่ติด ใครที่อยากให้รักอยู่กับคุณแบบยั่งยืนยาวนาน ก็อย่าลืมหมั่นเติมความหวานให้แก่กันและกันนะคะ

Leave a Reply